Alles over Knack

In een vorige bijdrage beschreef ik hoe de kwaliteit van interventies binnen de preventieve geestelijke gezondheidszorg soms dubieus oogt. Op het einde volgde een brede oproep om met een open geest, maar ook met een kritische blik te waken over de kwaliteit van het aanbod. Zo'n inschatting maken, blijkt echter niet vanzelfsprekend.

Op de laatste zaterdag van september had de emeritaatsviering plaats van professor huisartsgeneeskunde Jan De Maeseneer. Boem! Paukenslag! Dit ging niet ongemerkt voorbij, zoals wel het geval is bij de meeste academici. Over zijn collega's specialisten in Knack: "Want uiteindelijk kun je toch maar met één Maserati tegelijk rijden". Deze en andere straffe stoten zijn natuurlijk gefundenes fressen voor de algemene pers. Jammer dat hij -en laten we wel wezen, ook de pers- het zo speelt.

Om de zoveel tijd duikt de mythe op dat patiëntenverenigingen als marionet fungeren voor de farmaceutische industrie. Dat gebeurde onlangs nog in het weekblad Knack. Sommige patiëntenverenigingen ontvangen inderdaad toelagen van geneesmiddelenbedrijven. Maar het is nogal kort door de bocht om er klakkeloos van uit te gaan dat die verenigingen voor de kar van de farma gespannen worden en hun lobbyagenda met die van de industrie vereenzelvigen.

"Moet een specialist echt 600.000 euro per jaar verdienen?" Met die vraag in Knack gooide CM-baas Luc Van Gorp de knuppel in het hoenderhok. Van Gorp zegt dat hij een brede maatschappelijke discussie wil over de inkomens in de zorg. Maar vraag is of, voor het publiek, niet heel wat discussies op een onoverzichtelijk hoopje worden gegooid.