...

In het gezondheidszorgregister van Engeland hebben de vorsers 2.297.700 patiënten met type 2-diabetes teruggevonden die op 1 april 2018 in leven waren en die zijn gevolgd tot eind 2019 om de incidentie van remissie te evalueren (gedefinieerd als een HbA1c-gehalte bij twee metingen met een interval van minstens zes maanden < 6,5% zonder voorschrift voor antidiabetica tijdens de laatste drie maanden voor die metingen).De incidentie per 1.000 patiëntjaren in de totale populatie bedroeg 9,7 (95% BI: 9,6-9,8), dus minder dan 1%. In een subpopulatie van 75.610 patiënten (3,3%) bij wie de diagnose van type 2-diabetes minder dan een jaar geleden was gesteld, bedroeg de incidentie 44,9/1.000 patiëntjaren (95% BI: 44,0-45,7), dus minder dan 5%.De waarschijnlijkheid van remissie was hoger als er minder tijd was verlopen sinds het stellen van de diagnose, als aanvankelijk geen antidiabetica waren voorgeschreven, als het initiële HbA1c-gehalte en de initiële BMI niet zo hoog waren, als een daling van de BMI werd verkregen, bij blanke patiënten, bij vrouwelijke patiënten en bij patiënten in een hogere sociaaleconomische klasse.De vorsers hebben dan de incidentie van remissie berekend in een subgroep van 8.940 patiënten (0,4%) met kenmerken die positief correleren met evolutie naar remissie (diagnose sinds minder dan twee jaar, HbA1c-gehalte < 7,0%, metformine alleen of geen antidiabetica, daling van de BMI ≥ 10%). In die subpopulatie bedroeg de incidentie 83,2/1.000 patiëntjaren (95% BI: 78,7-87,9), dus minder dan 10%. De vorsers concluderen dat een remissie over het algemeen weinig frequent is in de gewone praktijkvoering, maar toch een redelijke doelstelling kan zijn bij patiënten die kort na het stellen van de diagnose veel vermageren. De echte waarheid is dat we moeten proberen het veel beter te doen.