...

De persmededeling sprak van een grote medische doorbraak dankzij 3D-printers en voorspelde dat die techniek binnen 10 jaar nagenoeg een routine zou worden. Het bericht werd dan ook met veel poeha door de media overgenomen. Maar net zoals met verzekeringscontracten moet je de kleine lettertjes goed lezen. Vaak zit het probleem immers in de details.De wetenschappers zijn er inderdaad in geslaagd, toch een hele krachttoer, om de vetcellen van een patiënt te herprogrammeren in pluripotente stamcellen en om de extracellulaire matrix te gebruiken om een soort hydrogel te maken waarin de pluripotente stamcellen kunnen overleven. Die stamcellen werden dan gedifferentieerd tot hartcellen en endotheelcellen, waarmee stukken myocard en endocard konden worden gevormd. Door die stukken te assembleren konden ze dan een hart maken. Het gereconstitueerde hart is anatomisch conform, maar is nog klein (de grootte van het hart van een konijn), maar volgens de vorsers zou je met die techniek ook grotere mensenharten kunnen maken.Maar, er is een maar. De geassembleerde cellen vormen wel degelijk een anatomisch hart en de cellen trekken wel degelijk samen, maar de contracties zijn niet gecoördineerd. Dat is nochtans essentieel voor de pompfunctie van het hart. Het perscommuniqué zegt dan ook voorzichtig dat de onderzoekers hopen dat ze erin zullen slagen om de cellen te leren zich te gedragen zoals in een echt hart, en dat ze dan zouden willen overgaan tot transplantatie in diermodellen.Het artikel is vrij en gratis toegankelijk en toont duidelijk aan dat de groep een 'proof-of-concept' heeft geleverd. De rest is nog zuivere fictie.N Noor et al. Advanced Science. 2019 Apr 15. [Online gepubliceerd voor de papieren versie].