In een eerdere column uitte ik mijn oprechte bezorgdheid over de financiering van innovatie, recent nogmaals geïllustreerd met het protondebat.

Geïnspireerd door de nobele milieuacties van onze jeugd, waarbij zij al dan niet terecht wijst op onze verantwoordelijkheid van hoe we ons dagelijks leven leiden, denk ik dat enige (zelf)reflectie nooit kwaad kan.

Ik hoor minister De Block graag zeggen dat het aantal MRI-scans zal worden uitgebreid. Decennia lang hunkerden wij artsen naar meer mogelijkheden en kortere wachtlijsten voor zulke scans. We hebben even lang gewezen op een van de oorzaken van deze wachtlijsten: onnodige aanvragen.

Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we onze geneeskunde en onze artsen solidair houden, innoverend en ter beschikking van iedereen?

Ik stel helaas vast dat de aangekondigde uitbreiding weinig maatregelen lijkt te nemen om zinloze overconsumptie tegen te gaan. We gaan ervan uit dat er nu minder 'schadelijke' CT-scans zullen worden aangevraagd, maar missen zekerheid. Ik kan dan ook niet nalaten bezorgd te zijn over haar geruststellende uitspraak dat dit een nuloperatie zal worden. We mogen, moeten zelfs optimistisch zijn, maar niet naïef.

En zoals ik dus aangaf, de naïeve jeugdacties in Brussel stemmen me tot nadenken. Ten eerste ben ik sterk misnoegd dat de jeugd spijbelt. Ten tweede vind ik het onverantwoord dat jongeren weglopen van scholen zonder medeweten van ouders of leerkrachten. Ten slotte vind ik het jammer dat zij worden opgehitst door media en politici om een ideaal te verdedigen zonder een duidelijke suggestie van concreet te bereiken doel door deze betogingen.

Maar uit elk gebeuren valt iets positiefs te halen. En hoewel de jeugd onze generatie mijns inziens onterechte verwijten toewerpt, antwoordt zij toch bevestigend op de confronterende vraag of zij zélf niet wat meer zou kunnen bijdragen aan wat zij zo graag wenst te verbeteren. En dit inspireert me in de gezondheidszorg.

Net zoals vele collega's ben ook ik heel geregeld commentator aan de zijlijn, en druk ik mijn bezorgdheid uit over maatregelen, zoals m.b.t. de MRI-scans. Ook ik vind dat elke patiënt de beste zorgen verdient. Ook ik vind dat innovatie in geneeskunde dient te worden nagestreefd en ter beschikking gesteld. Ook ik zie de groeiende problematiek inzake budgettering.

Enige mate van zelfreflectie en bewustwording van bepaalde dagelijkse gewoonten in het professionele leven kan nuttig zijn

Privatisering van de geneeskunde is onvermijdelijk en het betwisten ervan maakt problemen enkel groter: we dreigen een twee stromen-geneeskunde te ontwikkelen. Ik denk dat elke arts in ons land vooral bereid moet blijven om elke patiënt, ook de minder gegoede, optimaal te helpen.

In plaats van artsen in het nauw te drijven en private geneeskunde te stigmatiseren, denk ik dat beleidmakers meer aandacht mogen hebben voor hoe we hiermee kunnen omgaan. Hoe kunnen we zorgen dat we onze geneeskunde en onze artsen solidair houden, innoverend en ter beschikking van iedereen?

Terug naar de jeugdige inspiratie. Hoe kunnen wij als individuele arts en gezondheidsmedewerker ons kleine steentje bijdragen? Dagelijks zie ik zaken die beter kunnen. Goedkoper kunnen. Kosten die kunnen vermeden worden. Ik denk aan het verkeerde draadje op de operatietafel. Ik denk aan keuzes tussen opties waarvan we het verschil in financiële impact amper kennen.

Ik denk ook aan de massa procedures en registraties waar veel computerwerk, tijd en personeel voor nodig is. Niet altijd opwegend tegen een mogelijke winst. Daarom denk ik dat enige zelfreflectie en bewustwording van bepaalde dagelijkse gewoonten in het professionele leven wel nuttig kunnen zijn.

Al was het maar een prijsvermelding bij het aanvragen van een onderzoek of bij het nemen van materiaal voor de zorg in de operatiezaal. Zonder enige morele druk om een minderwaardige geneeskunde te gaan beoefenen.

Zoals het een echte idealist betaamt: verbeter de wereld, begin met uzelf.