Het doembeeld van zo'n failliet wordt ook regelmatig door onze ziekenhuisbeheerders geschetst - ze klagen aan dat ze constant als citroenen worden uitgeperst. Misschien herinnert u zich nog de opzienbarende faillietverklaringen van de Franstalige ziekenhuizen Institut Edith Cavell (1982), het Institut Arthur Gailly (1994) en het Hôpital français Reine Elisabeth (2009).

De resultaten van de jongste Maha-studie van Belfius beloven weinig goeds. Vier op de tien algemene ziekenhuizen in ons land zitten in de rode cijfers, de meeste daarvan aan de andere kant van de taalgrens en in Brussel. Het courant resultaat van de ziekenhuizen is er in 2017 fors teruggevallen, met liefst 70%.

Een bijkomende duw in de rug om vaart te maken met de hervorming en de ziekenhuisnetwerken?

"We boekten vorig jaar gemiddeld maar 0,2% winst. We pleiten voor een hervorming, maar ook voor permanente doelgerichte investeringen in de sector", verklaarde de Brusselse koepel van zorginstellingen GIBBIS na de bekendmaking van de Nederlandse faillieten. Het bankroet van de twee instellingen boven de Moerdijk kan bij ons als elektroshock dienen om onze ziekenhuissector snel te saneren en te hervormen.

Komt nog bij dat de nieuwe vennootschapswet het binnenkort mogelijk maakt om vzw's (dus ook ziekenhuizen met dat statuut) failliet te verklaren, ook al voeren die geen enkele commerciële activiteit uit. Diezelfde wet, die nog van kracht moet worden, vergroot tegelijk de persoonlijke aansprakelijkheid van de ziekenhuisbeheerders. Een bijkomende duw in de rug om vaart te maken met de hervorming en de ziekenhuisnetwerken?