Er gebeurt dan ook heel wat gedurende de zesjarige opleiding. Ik heb ze gezien, de studenten bij aanvang, die studeren met volle overgave, zonder de tijd te nemen om te slapen, uit te gaan, hun familie te zien. Ik heb ze nachtjes door zien doen om fysicaformules in het hoofd te prenten waarvan ze nochtans wisten dat die hen nooit van pas zouden komen - enkel en alleen omdat ze dachten dat het de moeite waard was om dat absurde spelletje te spelen om hun droom te verwezenlijken. Ik heb ze bezig gezien toen ze tips uitwisselden van de voorgaande jaren, toen ze mekaar steunden, babbelden over de toekomst en projecten om de wereld te verbeteren.

Ik heb ze zien sukkelen, mislukken, opnieuw opstaan, nog eens proberen, harder en langer werken, minder slapen, minder lachen, ongeduldig worden, cynisch, op zichzelf teruggeplooid. Ik heb ze cursussen grondig zien studeren, om goede artsen te worden, toch niet slagen, stomweg de tips uit het hoofd leren en het jaar nadien wel slagen. Ik heb ze in tranen zien uitbarsten na de examens, langzaam elk zelfrespect zien wegslinken tot enkel nog een evaluatie, een quotering overbleef. Ik heb ze de smaak zien verliezen in wat ze graag deden, down omdat het vakantie was en ze niet meer wisten hoe ze hun tijd konden doorbrengen als ze niet aan het werk waren.

Ik heb ze zien sukkelen, mislukken, opnieuw opstaan

Ik heb ze zien beginnen met de dagen af te tellen, na te denken over een andere richting, willen stoppen en niet meer kunnen, weigeren om dat alles voor niets te hebben gedaan. Ik heb ze zien wegzinken in hun leed en onverschillig worden voor dat van een ander, vervalste examens doen circuleren, weigeren om samenvattingen te delen, het aantal mensen tellen dat ze moesten voorbijsteken om hun specialisatie veilig te stellen.

Ik heb ze gezien, weggedoken onder een berg papier, de tijd van de raadplegingen gebruiken voor de administratieve rompslomp, onophoudelijk zaalwachten lopen, vragen van patiënten wegwimpelen om het rentabiliteitsmonster dat de ziekenhuizen opslokt tevreden te stellen.

Ik heb ze gezien, elke dag, wat meer in contact met het menselijke leed na jaren waarin ze hun eigen pijn hadden ontzien. Ik heb ze gezien toen ze niet langer onwetendheid konden tolereren, niet langer met angst konden meeleven, niet meer konden begrijpen wat evident zou geweest zijn voor zes jaar opleiding hen hadden misvormd...